نگرش چيست ؟

نگرش عبارت است از حالت رواني ـ عصبي که مبتني بر تجارب بوده و تأثير اساسي در چگونگي و نوع اعمال افراد داشته و آنها را آماده کنش يا واکنش نسبت به پديده ها و رفتارها مي سازد.                    

مي توان گفت که: " نگرش عبارت از يک آگاهي مورد قضاوت و سنجش قرار گرفته و دروني شده است و به همين دليل است که رفتار آدمي بطور مستقيم از آگاهي و دانش او ناشي نمي شود و اين نگرش آدمي است که چگونگي رفتار او را تعيين مي کند. بقول مولانا : 

          بر زبان نام حق و بر جان او

    گنــه ها از کفـر بي ايمـان او   

خرده گيرد در سخن بر با يزيد

    شرم دارد از درون او يزيــد 

                        گلشکر خوردم همي گويي و بوي   

   مي زند از سير که يافه مگوي

اين معنا را در رابطه با جايگاه و تاثير نگرش مي توان در شکل شماره (1) مشاهده کرد: واقعيتهاي موجود در جوامع انساني نيز تائيد کننده اين واقعيت است که صرف آگاهي و دانش الزاما تضمين کننده رفتارهاي مناسب نيست و افرادي مشاهده مي شوند که علي رغم احاطه بر آگاهيها و دانشهاي فراوان از رفتار مطلوبي برخوردار ند.                                                                                         

       

           در رابطه با نگرش بايد به چند نکته توجه داشت:

1- نگرش  يک  واقعيت  نيست  بلکه  بياني  ارزيابي کننده است و چگونگي احساس شخص را نسبت به چيزي نشان مي دهد، لذا مي توان آن را دگرگون کرد، از سويي ديگر واقعيات، بياناتي درباره وضعيت موجود در طبيعتند.                                                                                                                                

2- نگرشها با باورها تفاوت دارند، باورها معمولا به عنوان بياناتي در خصوص روابط ميان اشيا ، مفاهيم و رويدادها تعريف مي شوند . به عنوان مثال:

نگرش: من به دوستم علاقه مندم.

باور: دوست من، فرد با وفايي است.

3- نگرشها  با  ارزشها  نيز متفاوتند، ارزشها مفاهيمي گسترده تر و فراگيرترند و نگرش تحت تاثير آنها است. زيرا نگرشها، احساسهاي نسبتا ويزه ارزشيابي کنند ه اند و با اينکه نگرشها بر اساس باورهاي ما شکل  مي گيرند  ضرورتاً  بر  واقعيات مبتني  نيستند.  رابطه  بين اين سه نکته را مي توان در شکل شماره (2) مشاهده کرد:

        روابط ارزش و نگرش

انواع نگرش :

         نگرشها را مي توان به دو دسته کلي تقسيم بندي کرد که اين دو دسته به صورت يک طيف هستند.

   نگرش مثبت       <<<<<<<<<<<<<<<<<<      نگرش منفي

الف ) نگرش مثبت

        نگرش مثبت عبارت است از تجليات خارجي ذهني که قبل از هر چيز به ابعاد مثبت هر پديده توجه دارد. نگرش مثبت يک نوع ساختار ذهني است که انسان را به جاي « ملال خاطر » به سمت فعاليت خلاق، به جاي « اندوه و حالت غمگنانه » به جانب «شادي» و به جاي «نااميدي» به طرف اميد سوق مي دهد: نگرش مثبت با خوش باوري ساده لوحانه متفاوت است، در خوش باوري، ابعاد منفي پديده ناديده گرفته مي شوند، اما در نگرش مثبت آنها مورد توجه قرار نمي گيرند و نفي نمي شوند و در يک برخورد عقلايي،  به آنها اجازه داده نمي شود که ابعاد مثبت را بپوشانند. نگرش مثبت، اشتياق، خلاقيت، تحرک ... را افزايش مي دهد و رنجها به عنوان زمينه شاديها قلمداد مي شوند. فرد داراي نگرش مثبت در برابر هر حادثه اي هشيار است که در رويارويي با اين پديده ميزان مثبت گرايي او سنجيده مي شود و بدينگونه هر پديده و حادثه اي را به عنوان يک معيار آزمايش خود تلقي مي کند.             

  
نویسنده : سعید ; ساعت ٥:۱٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٤ اردیبهشت ،۱۳۸٦